Vader van Sinterklaas heeft nooit in hem geloofd

DOKKUM - Uit een recentelijk opgedoken dagboek van de vader van Sinterklaas blijkt dat hij nooit in Sinterklaas heeft geloofd. “Toen hij weigerde mijn zaak over te nemen, zei ik al tegen hem dat hij een grote fout maakte. Nu hij ook zijn studie niet heeft afgerond en een enorme studieschuld heeft opgebouwd, geloof ik niet dat het nog goed komt met die knul. Hij blijft hangen in dat dwaze theaterstuk dat ie ieder jaar per se wil opvoeren, ik geloof niet dat ie daar iets mee zal bereiken”, zo schrijft hij.

Jacques Avhaque

"Ja, ik ben er zeker bij!"

is iets wat Jacques altijd zei.
Zo stelde hij men steeds teleur,
want nimmer kwam hij buiten de deur.

Zelfs toen de dood hem wilde halen
probeerde Jacques nog af te haken.

Maar na een jarenlange coma
liet hij zich toch eind’lijk dragen

naar een uitvaart waar verder niemand op kwam dagen...

Sinterklaas is dood

Sinterklaas is dood
Utrecht, 20 november 2017

Vrienden van Sinterklaas hebben gisteren op een persconferentie te kennen gegeven dat de Goedheiligman voor hen dood is. Een van de redenen die genoemd werd was het gemak waarmee de Sint zijn eigen verjaardag steevast bij andere mensen thuis viert en nooit zelf eens iets organiseert. Op de vraag of de Sint niet juist erg gul is gezien hij op zijn eigen verjaardag cadeautjes uitdeelt aan de mensen geven de vrienden een duidelijk antwoord: “De cadeaus die Sinterklaas ieder jaar uitdeelt, zijn niet door hem bekostigd. De Sint is een gewiekste man die in de loop der jaren veel informatie over mensen heeft verzameld. Die informatie gebruikt hij om bepaalde mensen te chanteren, zo komt hij aan het geld voor snoepgoed en al die pakjes. Dat noemen wij niet gul.”

Het gedrag van Sinterklaas is met de jaren verslechterd, vinden de vrienden. “Vroeger was hij nog bescheiden en droeg hij af en toe verlegen een gedicht voor. Tegenwoordig verzamelt hij steeds meer pieten, mensen die hem iets verschuldigd zijn, om zich heen die gedichten van hem moeten schrijven, klusjes voor hem uitvoeren, moeten meegaan in zijn act en soms wel dagen van huis zijn. In onze studententijd dachten we vaak dat de Sint een typetje deed en konden we erg om hem lachen. Nu zien we hoe narcistisch Sinterklaas is en dat hij over lijken gaat om maar in de schijnwerpers te staan.”

Toen Sinterklaas zijn eigen vrienden chanteerde en zij hier niet op ingingen, ontvingen zij van de Sint een brief waarin hij smeekte om vergiffenis en om een kleine bijdrage voor openstaande leningen en het onderhoud van zijn boot. Voor zijn vrienden was dit de druppel en zij besloten al het contact met Sinterklaas te verbreken. Sindsdien proberen de vrienden de ware aard van Sinterklaas te openbaren. De persconferentie van gisteren is nog maar de eerste stap, geven de vrienden aan.

De Verlichting

Reflecterende op de spiegel van mijn ziel
De lichten die door me heen snijden als lasers
Het rookgordijn dat jij voor mij bent ontwaart zich langzamerhand
Het groen maakt het zichtbaar en schijnt dóór je heen 
Techno

Post modernisme

zo blij dat deze lijst bestaat

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_coffee_consumption_per_capita

Van massaobservatie tot zelfrelativering

Hoe de dood van Natalee Holloway vanzelfsprekend te verbinden is aan het begrip bier? Onevenwichtig veel aandacht, luidt het antwoord.

Henry Propin

Franse filosoof (1867-1936)

Goede wijnjaren

1911, 1921, 1928, 1929, 1934, 1945, 1947, 1959, 1961, 1966, 1978, 1983, 1985, 1988, 1989, 1990, 1995, 1996, 2000 en 2005

Opbouwende blasfemie

Het idee van het bestaan van een opperwezen is in eerste instantie een begrijpelijk, echter kijkend naar de aanwijzingen die leiden naar een tegengestelde conclusie kan toch min of meer wel worden gezegd: God bestaat echt niet, sjezus!

City Marketing

Henry en de Hertenmolen

Henry was op zoek naar de hertenmolen. Vanuit Rotterdam Lombardijen had hij de bus genomen naar Kinderdijk, het molen walhalla van Zuid-Holland. Om nou te zeggen van heel Nederland is wellicht wat overtrokken, Zaanse Schans kon er echter ook wat van. Maar Henry woonde daar niet echt dicht in de buurt dus hij zocht zijn heil niet daar. De hertenmolenwaar Henry naar op zoek was bestond naar alle waarschijnlijkheid niet eens en als Henry dan ook nog helemaal naar Noord-Holland zo zijn afgereisd om daar achter te komen zou hij flink bedrogen uitkomen. Hiertegen wilde Henry zichzelf maar al te graag in bescherming nemen.

Hij wist ook niet helemaal zeker wat de exacte herkomst van de naam was (was het een molen waarin herten vermalen werden, werd hij aangedreven door herten of was het puur symbolisch), Henry tastte volledig in het duister. Hij had de avond ervoor in de kroeg erover gehoord en dit had zijn nieuwsgierigheid en fantasie weten te bespelen.

Na een busreis die onder andere leidde langs Ridderkerk en andere bible-belt-gehuchten kwam de bus uiteindelijk aan in Kinderdijk. Slenterend langs de dijk bekeek hij aandachtig alle houtgesneden naamborden van de verschillende molens die hij passeerde. Geen van allen had echter in de verste verte iets met herten te maken, laat staan andere gehoefde dieren. De moed begon Henry wat in de schoenen te zakken, zeker toen hij zag dat hij vrijwel alle molens inmiddels was gepasseerd. Ook bij de laatste molen bleek hij bot te vangen. Ook een vraag bij de plaatselijke bevolking naar het hoe en wat bood geen uitkomst. Beteuterd liep hij terug naar de bushalte, mijmerend over het feit dat deze molen dan misschien toch in Zaanse Schans stond en of hij daar dezelfde dag nog naartoe zou gaan. Dat deed hij maar niet, hij keerde terug naar zijn woonplaats. Om daar als een van de eersten weer plaats te nemen aan de toog van het dorpscafé. Hij raakte in gesprek over de molen en vond in de fantasie zijn tegenstander.

Wijsheden van weleer

"Als je doodgaat, heb je de tijd van je leven gehad."

De zoveelste poging

Na wat weer een romantische ballonvaart was, gaf Erica haar vriend toch weer het nee-woord.

Studentenhuis

Remspoorloos!

Toen Drouard en Laviolette zich in 1903 bezighielden met het ontwerpen van de eerste auto ter wereld met remmen op alle vier de wielen, konden zij waarschijnlijk niet bedenken dat hun inzet voor de auto-industrie later van grote betekenis zou zijn voor de Nederlandse taal. Zelfs nu, in de 21e eeuw, doet de taal ons nog altijd herinneren aan deze grote namen uit de geschiedenis. Het is onder andere dankzij deze twee ontwerpers, die gezien hun ogenschijnlijke betrokkenheid met de burger zouden kunnen worden beschouwd als ware weldoeners, dat het niet lang meer zou duren voordat iemand het woord remspoor voor het eerst in zijn mond zou nemen.

Zoals eenieder uit eigen ervaring heeft kunnen leren, brengt het verstrijken van de tijd ontwikkelingen met zich mee. Objecten, betekenissen, perceptie, ze kunnen allen met de tijd veranderen. Zo komt het, dat ook het gebruik van het woord remspoor onderhevig is geweest aan veranderingen, met als gevolg dat het woord tegenwoordig tot de ambigue begrippen kan worden gerekend.

Hoewel de esthetische waarde van een tastbaar remspoor bediscussieerd zou kunnen worden en zich in de praktijk ook goed blijkt te lenen voor discussies, is menigeen het erover eens dat de esthetische waarde van het woord vaststaat. Een plek in het Nederlands woordenboek is dan ook vanzelfsprekend. De ontwikkeling van het woord tot ambigu begrip kan worden gezien als een verdediging van deze plek en geeft bovendien blijk van de potentie van het begrip, die tevens perspectieven biedt voor de toekomst. Voorlopig blijft het gebruik van het begrip beperkt tot twee contexten, te weten: in het verkeer en op het toilet.

Gezien deze korte geschiedenis is het meer dan logisch dat ik vanmorgen op het toilet een remspoor tegenkwam, dat als eerbetoon moet hebben gediend of dat ik als een nostalgische hulpkreet had moeten interpreteren. Ik ben mij ervan bewust dat mijn subjectiviteit hierbij een rol speelt, maar zowel de geur als het aanzicht van een remspoor doen mij intens verlangen naar hygiëne. Uit respect voor eventuele meningsverschillen zal ik niemand vragen om zich in te houden, maar wat betreft het uitdragen van boodschappen zou ik graag een beroep doen op uw fatsoenlijkheid. Graag zou ik u willen vragen om uw remspoor, nadat u hier op uw eigen manier van heeft kunnen genieten, vaarwel te zeggen en het toilet in oorspronkelijke staat achter te laten. Zo ondervinden anderen geen last van uw remspoor en maakt u het anderen mogelijk hun eigen stempel te drukken op een toiletbezoek. Mijn dank is bij voorbaat groot.


“And in thy message thou shalt see thyself. In thy bathroom thou shalt smell the stench which thy message giveth thee. And in it thou shalt not leave thy work, thou, nor thy roommate, nor thy stranger that is within thy walls: he that defecateth shall flush.” – IBB 139:1-3

Zij die het betere wisten

Het waren zij die het beter wisten, die de hoed en de rand kenden.

Vandaar ook dat zij stonden kou te kleumen in een tentje, terwijl het door hun zo veronderstelde tuig lekker warm bij de kachel zat met een goed glas wijn c.q. whisk(e)y.

Het bloed werd onder hun nagels vandaan gehaald, terwijl zij dit nu juist zo goed konden gebruiken in deze bittere nacht waarin het kwik nauwelijks boven het nulpunt bleef.

Zij wisten van de hoed en de rand, zij wisten dit en dat was voldoende.

Bij nog een poging tot praten kreunde de 63-jarige bastaard, die nota bene zonder donorcodicil nog als enerlaatste op de wachtlijst kwam te staan, met zwaar doorrookte stem zijn laatste woorden: “Why can’t we all just get a lung?” Althans, zo gaat het verhaal.

Het zit overal, die kunst

Wegens het overlijden van de auteur Maarten Roest, wat zijn directe omgeving dik aan zag komen, staan de ontwikkelingen omtrent het uitgeven van zijn boek over Gerardus Cornelius Franciscus Bunzingh momenteel stil. Roest, bedenker en ontwikkelaar van het personage uit het langverwachte en veelbesproken verhaal over een workaholic pur sang, staat erom bekend dat hij in zijn boeken de lezer dwingt om op een afstand te blijven en vanuit daar eventueel een subjectief oordeel te vormen over de boeiende karakters die in zijn verhalen stevig worden neergepend.

Mensen die zich hebben ingeschreven voor het Boekenevenement op dinsdag 14 juni waar gesigneerde versies van het boek van Roest beschikbaar zouden zijn en aansluitend een handtekeningensessie gepland stond, moeten wij helaas diep teleurstellen.

Er vindt momenteel een overleg plaats met de familie van Roest over een eventuele samenwerking met Jordy Stam, een groot fan van de verhalen van Roest en beginnend schrijver, die heeft aangegeven zich bereid te voelen het verhaal te voltooien. Critici spreken van een semi-samenwerking, gezien de absentie van de aanvankelijke auteur van het boek. U wordt door ons op de hoogte gehouden van eventuele vorderingen in dit proces.